W okresie przedwojennym Lwów stanowił najsilniejszy garnizon na obszarze Małopolski Wschodniej. Znajdowała się w nim dobra magnackie Inspektoratu Armii na prowadzeniu spośród gen. dyw. Kazimierzem Fabrycym i Dowództwa Okręgu Korpusu nr VI spośród gen. bryg. Władysławem Langnerem. We Lwowie stacjonowały następujące jednostki: główne biuro 5 Dywizji Piechoty i Lwowskiej Brygady Obrony Narodowej w charakterze jeden mężczyzna spośród dwoma batalionami pan Lwów I i Lwów II, komenda Grupy Artylerii nr 6, 19 Pułk Piechoty, 40 Pułk Piechoty, III batalion 26 Pułku Piechoty, 14 Pułk Ułanów, 5 Pułk Artylerii Polowej, 5 Pułk Artylerii Ciężkiej, 6 batalion Pancerny, 6 Pułk Lotniczy, stacjonujący na lotnisku w Skniłowie, 6 dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej i 6 dywizjon Taborów. W mieście mieścił się także tułów Kadetów nr 1 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego oraz organa służb: intendentury, uzbrojenia, uzupełnień, taborów i remontu, zdrowia, weterynaryjnej, sprawiedliwości, geograficznej, duszpasterstwa i budownictwa wojskowego. Istniało także nieco składnic: pakamera Materiału Intendenckiego nr 6, pakamera Uzbrojenia i Amunicji nr 6 oraz pakamera Łączności nr 6.
Lwów i całe województwo lwowskie odgrywały istotną rolę w planie operacyjnym "Wschód", którego opracowanie zakończono w lutym 1939 r. Zakładał pan prowadzenie wojny obronnej przeciw ZSRR wobec współdziałaniu sojuszniczej Rumunii i pomocy materiałowej państw zachodnich. Lwów i województwo miały odnajdować się obszarem bezpośrednich działań wojennych, istotnych na obiekt skuteczności polskiej obrony, albowiem przez ten zasięg przebiegały grunt na obiekt zaopatrzenia polskich wojsk linie kolejowe: Lwów-Brody, Lwów-Złoczów i Lwów-Brzeżany oraz połączenia kolejowe i drogowe spośród Rumunią. zbytnio owo wedle planu operacyjnego "Zachód" zmobilizowane we Lwowie stacjonujące w tym miejscu jednostki wojskowe miały odnajdować się skierowane na zasięg działań przeciw Niemcom. W dalszej kolejności w mieście miały odnajdować się umieszczone ośrodki zapasowe, szpitale polowe i inne organa tyłowe. Zakładano, iż – także w charakterze w planie "Wschód" – zasięg dok nr VI spośród jego głównym węzłem kolejowym Lwów odegra ważną rolę dzięki na planowane dostawy wojenne przez Rumunię, natomiast także przez ZSRR, albowiem spodziewano się zachowania przez Sowietów neutralności, aż do czego się zobowiązał w układzie o nieagresji spośród 1932 r. Natomiast nie przewidywano siła obrony miasta; nie przedtem feralny zaawansowanie działań wojennych wymusił taką opcję.
Od 23 sierpnia rozpoczęła się pośpiech lwowskich jednostek wojskowych. Najszybciej na stopę wojenną przeszedł 6 Pułk Lotniczy, którego dywizjony odleciały 31 sierpnia na teren operacyjny Armii "Łódź" oraz 6. dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej, jaki wystawił: 5., 11. i 12. zmotoryzowane baterie dział plot. 40 mm typu Bofors na obiekt 5. DP, 11. DP i 12. DP oraz 86. baterię na obiekt Podolskiej Brygady Kawalerii i 93. baterię na obiekt Kresowej Brygady Kawalerii. dodatkowo 24-25 sierpnia dywizjon zmobilizował 71. baterię na obiekt 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. 27 sierpnia zarządzona została pośpiech 14 Pułku Ułanów (w ramach Podolskiej BK wszedł w pakamera Armii "Poznań") oraz oddziałów alarmowych 5. DP, tudzież także 19 Pułk Piechoty. Po zarządzeniu mobilizacji powszechnej 29 sierpnia zmobilizowała się resztka jednostek 5. DP, czy 40 Pułk Piechoty, III batalion 26 Pułku Piechoty i 5 Pułk Artylerii Lekkiej. Odjechały one w pierwszych dniach września transportami kolejowymi aż do Warszawy. 6 batalion pancerny wystawił: 61 dywizjon pancerny na obiekt Kresowej BK i 62 dywizjon pancerny na obiekt Podolskiej BK oraz 61 Kompanię Czołgów Rozpoznawczych na obiekt Armii "Kraków" oraz 62 Kompanię Czołgów Rozpoznawczych i 63 Kompanię Czołgów Rozpoznawczych na obiekt Armii "Modlin".
We Lwowie po wyjeździe na przód oddziałów liniowych pozostający jedynie: komenda Okręgu Korpusu nr VI, ośrodki zapasowe i nieliczne oddziały tyłowe. odkąd 1 września gród było mocno bombardowane przez Luftwaffe, co powodowało duże zniszczenia i w pewnym stopniu dezorganizowało działania militarne. Zniszczono jak również budynki fabryki wódek Baczewskiego i cerkwi greko-katolickiej św. Ducha. wadliwy został również dworzec potężny oraz kolejka gmachów, szczególnie wobec ul. Gródeckiej i Janowskiej. aż do organizowania improwizowanej obrony przystąpiono poniżej koniec pierwszego tygodnia września. Istniały już usprawiedliwienie przeciwlotnicza i przeciwgazowa. dodatkowo powołano nadzór Bezpieczeństwa, na prowadzeniu której stanął gen. dyw. w st. sp. Władysław Jędrzejewski oraz komitet społeczny Obrony Lwowa, zarządzany przez rektora Uniwersytetu Lwowskiego prof. Romana Longschamps de Bérier.
Od 7 września rozpoczęto organizację obrony Lwowa, oryginalnie na dalekim przedpolu miasta na bazie o rzekę Wereszycę. Zajmował się tym płk dypl. Bolesław Fijałkowski. 9 września gen. W. Langner rozkazał utworzyć zaporę spośród kompanii asystencyjnych na linii: Żółkiew, Janów, rzeczka Wereszyca, Gródek Jagielloński, Wereszyca, Komarno, rzeczka Dniestr. Dowódcy obrony Lwowa zostało również podporządkowane potężny punkt Szkolne Straży Granicznej w Rawie Ruskiej, którego oddziały miały obsadzić pozycje odkąd Bełżca przez Rawę Ruską aż do Magierowa. Tego samego dnia gen. W. Langner powołał również komenda Obrony Obszaru Lwowa, na prowadzeniu spośród gen. dyw. Rudolfem Prichem. Jego szefem sztabu został ppłk dypl. Kazimierz Bieńkowski. 10 września rano gen. W. Langner zameldował się obok ministra spraw wojskowych gen. dyw. Tadeusza Kasprzyckiego w Łucku, jaki nakazał mu wystarać się we Lwowie stałą obronę w celu ułatwienia zaopatrzenia polskich oddziałów przebijających się na środek dnia kraju. Tego dnia aż do miasta przybył gen. Kazimierz Sosnkowski, jaki otrzymał odkąd Naczelnego Wodza rekomendacja objęcia dowództwa powyżej południową grupą Armii "Karpaty" spośród zadaniem utrzymania linii Sanu i osłony Lwowa. nie bacząc na skromnych siła gen. W. Langner pomógł mu w zorganizowaniu kwatery głównej, dowództwa etapów i oddziałów pomocniczych. Późnym wieczorową porą aż do Lwowa przybył także w charakterze jeden mężczyzna ze swoim sztabem dowódca Armii "Karpaty" gen. K. Fabrycy. 11 września gen. R. Prich wydał pierwotny rozkaz operacyjny, zgodnie spośród którym zadaniem jego sił była samodzielna usprawiedliwienie Lwowa oraz obszaru na godzina dwunasta odkąd Żółkwi, spośród wysuniętym punktem oporu w Rawie Ruskiej, tudzież na zachodzie powyżej Wereszycą przez Janów-Gródek Jagielloński aż do Lubienia Wielkiego. wkrótce obronę przedłużono aż do Komarna. Dowódcy Obrony Obszaru Lwowa podporządkowano Grupę "Żółkiew" płk. dypl. Stefana Iwanowskiego (w składzie: bataliony marszowe 53. pp i 40. pp, I batalion 53. pp, szwadrony piesze i szwadron ckm spośród OZ Kresowej Brygady Kawalerii, batalion utworzony spośród niedobitków, szwadrony konne i pluton ckm, plutony saperów (pieszy i konny), bateria artylerii lekkiej i artylerii ciężkiej oraz batalion utworzony w potężny punkt Szkolnym Straży Granicznej w Rawie Ruskiej), grupę wojsk płk. Ludwika Dmyszewicza oraz załogę miasta Lwowa. problem zorganizowania bezpośredniej obrony Lwowa otrzymał płk dypl. B. Fijałkowski, którego szefem sztabu został ppłk dypl. Kazimierz Ryziński, szef ewakuowanego spośród Warszawy Wojskowego Instytutu Naukowo-Oświatowego.
W pakamera załogi miasta wchodziły oryginalnie niewielkie siły, złożone spośród dwóch batalionów wartowniczych, kompanii asystencyjnej, kompanii wartowniczej lotnictwa, dwóch batalionów marszowych (z ośrodków zapasowych), niepełnej kompanii saperów KOP "Czortków", Batalionu Obrony Narodowej "Lwów I", Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej nr 6, jaki wystawił trójka baterie oraz pododdziałów przeciwlotniczych. szybko opracowano zapowiedź obrony Lwowa, którą postanowiono oprzeć na naturalnych przeszkodach terenowych (najważniejszymi ówczesny pagórek 374 "Kortumowa Góra" i pagórek 324 poniżej Zboiskami). Na zewnętrznym obwodzie miasta postanowiono skonstruować barykady i rowy przeciwpancerne (przy pomocy miejscowej ludności), natomiast wewnątrz miasta, podzielonego na samodzielne sektory i bloki obronne, skonstruować barykady oraz skonstruować składy amunicyjne, żywnościowe i sanitarne. 11 września gród zostało podzielone na sektory (później nazywane odcinkami). Dowódcą odcinka zachodniego został płk Henryk Janowski (14 września sektor ten objął płk dypl. Jarosław Szafran), południowego — ppłk Stefan Mrozek, północnego — płk Bolesław Waśkiewicz, tudzież wschodniego — mjr Eugeniusz Ślepecki. w dalszym ciągu tego samego dnia dowódcy odcinków przeprowadzili utrwalenie terenu. Poważnym utrudnieniem był brak łączności, dowódcy odcinków musieli świadczyć usługi się miejską linią telefoniczną. wszelki sektor otrzymał drużynę saperską i sprzęt.
W przewidywaniu natarcia czołgów i oddziałów zmotoryzowanych na północnym odcinku obrony wykorzystano betonowy wykop, w którym fachura droga żelazna kolejowe i koryto rzeki Pełtwi. usprawiedliwienie południowej części miasta została oparta o przepastny szaniec linii kolejowej. Zachodnia i wschodnia część Lwowa nie miała naturalnych przeszkód terenowych; obronę tej drugiej zamierzano zresztą wystarać się w późniejszym okresie. Na w najwyższym stopniu prawdopodobnych kierunkach niemieckiego ataku utworzono 9 punktów oporu, wszelki w sile odkąd drużyny aż do plutonu piechoty, wspartej przez działon lub pluton artylerii lekkiej. Pododdziały piechoty zostały wydzielone spośród batalionu marszowego 26. pp poniżej dowództwem mjr. E. Ślepeckiego. w celu budowy umocnień dowódcom poszczególnych odcinków obrony przydzielono po drużynie saperów ze sprzętem. Pomagali im również robotnicy cywilni. Przygotowywano także obronę przedpola Lwowa. linia rzeki Wereszycy została jednak obsadzona nierównomiernie; silniejsze siły w składzie batalionu marszowego 19. pp i batalionu marszowego 40. pp zajęły pozycje w jej północnym odcinku, natomiast na południu linię rzeki zaledwie dozorowano. odnajdować się może wynikało owo spośród mylnego rozpoznania planów nieprzyjaciela; trend Sambor-Lwów uznano zbytnio mniej zagrożony, tudzież przewidywano, iż rzeczpospolita Federalna Niemiec skierują się w stronę Stryja, iżby przeciąć połączenia spośród Rumunią. w celu rozpoznania rzeczywistego natarcia niemieckiego 11 września gen. R. Prich wysłał dywizjon rozpoznawczy rtm. Józefa Murasika poniżej adresem Lubaczów-Cieszanów i Jarosław-Radymno.
Od 11 września załogę obrony Lwowa zaczęły umacniać oddziały spośród innych rejonów kraju. Tego dnia jak pierwotny przybył transportem kolejowym ze Stryja batalion marszowy 48. pp mjr. Edwarda Szymańskiego. w celu zapewnienia zapasów amunicji zaczęto nazwozić ją samochodami ciężarowymi ze Składnicy Uzbrojenia nr 6 spośród Hołoska, którą zarządzał kpt. Jakub Herchenreder i która miała się jeżyć się samodzielnym punktem oporu. Przyjechało również nieco plutonów armat i ckm przeciwlotniczych spośród Rzeszowa, Krosna i Przemyśla.
Sytuacja wojsk niemieckich w okresie wyraźnie poprzedzającym napad na Lwów wyglądała następująco. po nocy spośród 11 na 12 września zajęły one Sambor, zaś rano 12 września - wieś Kalmów, leżącą na północny-wschód odkąd Sambora. W tym czasie w Kalinowie dowódca niemieckiego 98. Pułku Strzelców Górskich płk Ferdinand Schörner wydał rozkaz o utworzeniu i zadaniach zmotoryzowanej grupy pościgowej 1. Dywizji Górskiej gen. mjr. Ludwika Küblera, na prowadzeniu której sam jeden stanął. Miała jej podmiot w charakterze najszybciej przebrnąć aż do Lwowa. Składała się spośród ponad dwóch batalionów strzelców górskich (II batalion 99. psg oraz pojedyncze kompanie spośród 98. i 100. psg), kompanii pionierów, dwóch baterii haubic zmotoryzowanych 150 mm (z 79 Pułku Artylerii Górskiej), plutonu armat 100 mm, plutonu haubic 150 mm (z 445 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej) oraz dwóch plutonów dział przeciwlotniczych 20 mm. Oddziały te przewożone na samochodach ciężarowych i pojazdach gąsienicowych w charakterze jeden mężczyzna spośród artylerią zmotoryzowaną i patrolami na motocyklach miały szybko zaćmić drogę dzielącą je odkąd Lwowa (66 km) oraz zetrzeć wycofujące się oddziały Wojska Polskiego (nazwane przez płk. F. Schörnera pogardliwie gromadami nieprzyjacielskimi w luźnym szyku). nadzór przednią tworzyły 16 drużyna Piechoty spośród 98. psg, kompanii pionierów i pluton armat 150 mm spośród 445. dac; miała jej podmiot udzielać się na prowadzeniu grupy przez Rudki poniżej adresem na Lubień Wielki, siedziba Kaltwasser w Zimnej Wodzie, 7 km odkąd Lwowa. skoncentrowanie pościgowa w kilku miejscach natrafiła na tarcie oddziałów polskich, musiała stoczyć walki i owo osłabiło impet zagonu. ostatecznie 12 września po godz. 14 elita grupy płk. F. Schörnera pojawiło się na skraju Lwowa odkąd strony Zimnej Wody.